فرانی و زویی سالینجر را تمام کردم. از اون کتابهاییه که باید دوباره بخونمش. و چقدر پایانش را دوست داشتم. به خاطر خانوم چاقه. و خانوم چاقه خود مسیحه.

و چقدر دلم گرفت که این برخورد زیبا با دین ما نشده و هیچکدوم از کسانی که میتونستن دین را زیبا و سران مذهب ما را آسمانی بهمون نشون بدن همه را آوردن پایین .چقدر دلزدگی ایجاد شده. دین گریزی که حالا همه جا هرکسی را که می بینی داره. چه یه ذره چه زیاد.

تااون حد آوردن پایین که امروز که برای مراسم تشییع مادر یکی از همکارا رفته بودیم نوحه خون علاوه بر حرفای مزخرف دیگه ای که می زد این جمله اش خیلی توجهم را جلب کرد. 

بی بی فاطمه که تو سن هجده سالگی دولا دولا راه می رفت.

حالا دارم مقایسه می کنم تصویری را که از حضرت مریم توی دین مسیح و کلا همه ایجاد کردن و تصویری که از حضرت زهرا برای مسلمونا شایدم شیعه ها شایدم ما. یه زن خانه نشین رنجور ماتم زده. حالا هی بگن بانوی دو عالم. تو مرثیه خونیهایی که به هر قیمتی شده می خوان اشک ملت را فقط در بیارن.

***

2-

صبح رفتم یکی از سازمانهای دولتی که الهی مسلمان نشنود کافر نبیند. با لباس اداره رفتم. یه مانتوی مشکی ضخیم. وارد شدم می گه باید با چادر بری تو.می گم چرا من همیشه این شکلی میام. میگه مانتوت تنگ و کوتاهه. خونم به جوش میاد. معمولا تو برخورد با این عوضیا خیلی سعی میکنم مراقب باشم اما دیگه اعتراض می کنم. اینجا یکی از جاهاییه که آدم هیچ حق اعتراضی به هیچی نداره.میگم کجای مانتوی من تنگ و کوتاهه. رئیسشون میاد. میگه چی شده. بهش می گم. می گه خودت چی فکر می کنی؟ میگم به نظرم هیچکدوم نیست. کجای تن من توی این مانتوی ضخیم گشاد معلومه که ایراد می گیرید؟ یه نگاه میاندازه می گه دگمه های مانتوت تا پایین نیست راه می ری شلوارت ! معلوم می شه. می گم یه سوزن بدید می زنم میرم. منکه نمیتونم هر روز مرخصی بگیریم بیام اینجا! یه سوزن می دن قائله ختم می شه. کیفم را که می گردن می گه دیگه کیف آرایش با خودت نیار. 

میرم توی یکی ازاتاقا. متصدی با چادری که رو صندلی افتاده رژ سه برابر پررنگ تر از من که گفتن پاک کن نشسته اونجا.

****

3- از در اداره که وارد می شی انگار وارد قبرستون شدی. همه جا پر شده از عکس. پوسترهای بزرگ. اینور تانک و کاتیوشا و نمایشگاه اونور هم... 

اینجا زندگی ممنوعه. هر جا پامیذاری ردی از مرگ باید باشه. 

***

4- ساعت 9 ونیمه. از در ساختمون که می رم توهمه همکارا اماده اند برن مراسم تشییع. مجبورم برم. معمولا حذر می کنم از اینجور جاها رفتن. ناله وشیون عزادارها یه طرف صدای زر زر اینایی که به زور می خوان اشک مردم را دربیارن و کار و کاسبیشونه یه طرف.

دوساعت دم در مرده شور خونه - نوشتن غسال خونه اما من از این کلمه خوشم نمیاد- منتظر ایستادیم. مادر همکارمون را میارن. همه می ایستیم نماز. نمیدونم فلسفه این نماز بی ذکر بی وضو چیه. یه نفر تموم شده. یه ساعت هم طول نمیکشه دفنش می کنن وهمه می رن. یه نفر تموم می شه.به همین سادگی.

***

5-

اما آخر سر به این فکر می کنم ته ته همه زندگی ها همینه. ازخودم نمی ترسم اما همیشه اینجور جاها نبودن کسانی را به یاد آدم میاره که حتی تصورش هم آدم را به مرگ می رسونه. اما بازهم فکرمیکنم با تمام این حرفا زندگی چنان دور و برمون چمبره زده که نمیشه یه جوردیگه باشی. 

***

6- 

وقتی نیستی گل هستی سرد و بی رنگ می شه 

نمیدونی که چقدر دلم برات تنگ می شه

***